Terwijl scholen wanhopig zoeken naar leerkrachten, worden gemotiveerde, bekwame vrouwen geweigerd omwille van hun hoofddoek. Niet hun competentie, niet hun diploma’s, maar hun uiterlijk vormt het probleem. In tijden van schrijnende personeelstekorten is deze discriminatie niet alleen moreel verwerpelijk, maar ook praktisch onverantwoord.

Het argument van “neutraliteit” deugt niet. Neutraliteit van de instelling betekent niet dat individuele leerkrachten hun identiteit moeten uitwissen. Een hoofddoek zegt niets over didactische vaardigheden of professionaliteit. Het verbod op zichtbare religieuze symbolen is geen neutraliteit, maar selectieve uitsluiting vermomd als principe.

De angst voor beïnvloeding getuigt van minachting voor zowel leerkrachten als leerlingen. Het suggereert dat moslimleerkrachten per definitie zullen indoctrineren, een stigmatiserende aanname zonder feitelijke basis. Kinderen leren juist van diversiteit: dat er verschillende manieren zijn om in de wereld te staan.

Wie wordt er echt beschermd door dit beleid? Niet de kinderen, die potentieel uitstekende leerkrachten mislopen. Niet de vrouwen, gedwongen te kiezen tussen geloof en carrière. Niet het onderwijs, dat kampt met tekorten. Het enige wat beschermd wordt is een illusie van uniformiteit.

Diversiteit versterkt het onderwijs. Hoofddoekdragende leerkrachten kunnen rolmodellen zijn, bruggen bouwen tussen gemeenschappen, bijdragen aan wederzijds respect. Door hen te weigeren maken we onze scholen armer en enger.

Diversiteit is geen bedreiging voor het onderwijs. Discriminatie wel. Wie écht bezorgd is om de toekomst van ons onderwijs, kan het zich niet permitteren om talent uit te sluiten op basis van overtuiging of kleding. Leerkrachten moeten beoordeeld worden op wat ertoe doet: hun vakkennis, hun didactiek, hun toewijding. De rest is irrelevant.